¿Cuántes veces m'allanasti la mente
dende aquella puta despidida?
Pa dicime una y otra vez,
anque nun acepte,
que fuisti dalguién na mio vida.
Y toles nueches m'apetez frayar
a cabezazos la puerta'l roperu
y matar la conciencia
que me manda llamate
pa dicite que t'odio,
pa dicite que te quiero.
Condenéme a vivir condenáu,
condenáu a perdete de vista,
que m'esboco
y tembla hasta'l Sueve
con ver el to pueblu dende l'autopista.
Aquel veranu que pasemos xuntos
llévolu grabáu en corazón,
curtiu pa namorate,
intensu pa olvidate
por muncho que digas que non.
Con sobredosis de sinceridá
volvisti nuna puta mierda d'amistá
l'adicción que sentía
cuando más confundía
la pantomima cola realidá.
Y nun m'arrepiento de tanto sufrir
por nun aceptar querete compartir.
Que quiero más les cadenes
que llibrar les penes
que la llibertá nun diba parar de cuspir.
Había un llugar
del qu’un vieyu faló
enllenu de viesques,
de verde pación.
D’altes montañes
que críen la flor,
d’un pueblu que-y reza
a a la lluna y no al sol.
¿Ónde tas, tierra?
¿Ónde tas, flor?
¿Ónde ta’l gritu
que me despertó?
Que despierte la xente
y devuelvan so voz.
Y devuelvan so voz.
Munchu camín
tuvo que recorrer
buscando aquel sitiu
que siempre suañó.
Buscando la xana
qu’un día besó.
Embaxo d’un texu
la besó.
¿Ónde tas, madre?
Acuéyeme vós.
¿Ónde tas, casta
del mio corazón?
Que despierte la xente
y garremos la flor.
Y garremos la flor.
Que retorne l’orbayu
esi que mos moyó.
Que retorne aquel llantu
en qu’un pueblu ñació.
Que güeyemos al cielu
y garremos la flor.
Y garremos la flor.
«Anque teas lloñe,
escúchote. Sé que
tas ehí, onde siempre
tuvisti. Esperándome.
Onde siempre tuvisti.
Llorándome. Para
ver cómo yera
enantes, para ver
otra vez.»
Cuando por ti venga la muerte
vendrá de la to mano, ciega,
guiándo-y los pasos un feble dolor.
Será como vistir de fiesta,
paxellu nuevu de domingu
que nun serás a quitar yá.
Verás un rostru nel espeyu,
solombra escuro de la muerte,
y tu nun vas saber quién ye.
Nada habrá ente la nada y tu.
Anuncia un tiempu de derrota.
Pa qué preguntes, nun apielles
que naide habrá que te respuenda.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz del alba
que grita, llama y te xuxuria.
Mañana vas salir tan ceo
que nun oirás la voz del alba
que llora por ti y t’apodera.
Nada habrá ente la nada y tu.
Úa noite chorando,
úa noite mui fría,
muitas noites chorando
por a túa despedida.
Coyícheme das maos
xurando que volvías.
Dixícheme, mía alma,
nunca m’esqueicerías.
Inda tou esperando
ouguir tous pasos chegar,
ver tous oyos amando,
os tous llabios chuchar.
El tempo xa pasóu,
sei que nun vas volver,
pero nun teño a forza
pra deixar de querer.
Úa noite chorando,
Úa noite mui fría,
muitas noites chorando
por a túa despedida.
Esta ye l’habitación
Pantalla de los mios suaños.
Cambiante y enigmática
Azul y gris
Dacuando
Hacia la oriella
Rellumos de blancor
Fuxen les fueyes
D’esti iviernu
Azul y gris
Esbariadiza y turbia
Clavada al abismu
Como un puñal d’angustia
Como un puñal.
Y mui lloñe
Na llende del cielu cola mar
El temblor d’unes ñubes
Y una fuga de páxaros.